कविता : चुनाव !
शनिबार, माघ १७, २०८२
माली गाईले चर्ने खर्कहरू,
उराठ मानेर तन्किरहेछन्
गाई बाख्राले चर्ने खरुकी,
भिरमै सुकेर झुरिएछन्,
माईला बा ले टेक्ने लठ्ठी,
बार्दलीमै मक्कीई सकेछ
आमाले पानी बोक्ने डोको
पिँध फुस्केर उभिण्डो परेछ ।
उजाड भएछन् बाख्राका टाट्नाहरू
अनि, गाई भैंसीका ग्वालीहरू
मक्काई सकेछन् डाँडा भाटा,
पानी चुहिदैंछ मतानबाट तप्प तप्प ।
अस्तित्व चाहिँ देखिदैंछ तर,
न जिव छ, न त जीवन नै ।
कविता : नेचर र सिग्नेचर
शनिबार, माघ ३, २०८२
को भन्छ
नेचर कहिल्यै बदलिँदैन भनेर?
समयसँगै बग्ने नदीले
किनार बदल्छ,
आकाशले रंग बदल्छ,
मानिसले मौनमा पनि
आफू बदलिरहेको हुन्छ ।
कविता : शासक र दम्भहरु
बिहीबार, माघ १, २०८२
हिजो चप्पल पड्काउँदै गाँउ चहार्दा,
जमिनको हिलोले टाउको रङ्गाउथ्यौ,
आज करोडौको गाडीमा गुड्छौ अरे,
भन्छन्,सिपाहीलाई दास बनाएकाछौ,
अनि, उसैले ओढाएको छाता मुनि
दासत्व मोचनको भाषण छाट्दै छौ रे ।
कविता : घाट, देह र बोध
शनिबार, पुस २६, २०८२
बाँकी रहन्छ
केवल
बोध
जहाँ
न जन्म छ,
न मृत्यु,
न छोइने,
न नछोइने ।
कविता : जिन्दगी !
सोमबार, पुस २१, २०८२
घटाउँदा घटाउ मिलेन कि,
सरलीकरणमा शुत्र,
न ठ्याक्क हिसाब मिल्छ,
न त देखिन्छ गल्ती नै ,
नतिजामा हात लागेको शुन्य जस्तै
ओथारो बसेको गुँढ बनेछ जिन्दगी,
देख्दा चटक्क छ तर असरल्ल।
पहिचान हराएको मान्छे !
शनिबार, पुस ५, २०८२
एक ताउ पहाडे कागजमा,
परिचय खोजिन्छ यहाँ,
बजारु नारी तथा पुरुषसँग,
अस्मिता अनि पुरुषत्व जोखिन्छ यहाँ ।
सस्ता हुन कि आडम्वरी,
अन्जान हुन वा विदुर,
मौन कोलाहलको बिचमा,
मान्छे,आफूलाई नियाल्दै छ,
लाग्छ,आफ्नै पहिचान हराएको छ ।
कविता : आशाको पंखले आकाश छुनु छ
शुक्रबार, मंसिर २६, २०८२
आशाको सुनौलो बिहान बनाउँछु,
रातको अँध्यारो चिर्दै,
भरोसाले बाँध्छु मनको डोरी,
हरेक कदममा,
आफूले आफैंलाई साथ दिने वाचा गरी ।
कविता : हारे पनि नहार्ने मन
बुधबार, मंसिर २४, २०८२
पत्तो हुँदैन कसरी परीक्षा लिन्छ
मेरो ईश्वरले,
कहिले आँधीजस्तै कडा,
कहिले शीतल स्पर्शजस्तै मधुरो ।
कविता : साथी ! मैले पार्टी छाडेँ नि
शनिबार, मंसिर २०, २०८२
बाल्यकालमा हँसिया समाएँ,
अहिले हतौडाले टाउकोमा हान्दैछ,
आकाशमा तारा टिलपिलाएको देखेँ,
रोशनीले मन लालायित भएछ सायद !
कविता: गुरु
शनिबार, मंसिर १३, २०८२
रातको निष्तब्धता चिर्दै,
दिनको व्यग्र पर्खाइमा,
लोलाएका निरिह अनि निर्भिक नयनहरु,
कसैको पर्खाईमा टोलाइरहेछन,
एकोहोरो भावमा व्यग्रता छछल्किदैंछ,
लाग्छ निकै आतुरमा छन् प्रतिक्षाहरू ।
-1763801898.jpg)
कविता : लथालिङ्ग नेपाल
शनिबार, मंसिर ६, २०८२
यो देश कहिल्यै गरिब थिएन,
तर सोच्नेहरू सधैं गरिब रहे।
खेतको माटोमा उब्जाउने हात हराए,
मञ्चका हातले ताली बजाउन थाले।
विश्वासको बजार
बुधबार, कात्तिक १९, २०८२
मृत्युलाई सबैले दोष दिन्छन्
जीवन लियो; भन्छन्।
तर मान्छेले कहिल्यै सोच्दैन
विश्वासको घातले आत्मा लिन्छ ।
कविता : आफैंभित्रको पुस्तक !
बिहीबार, कात्तिक १३, २०८२
संसारका असंख्य किताब पल्टायौं,
अरूका शब्दमा उत्तर खोज्यौं,
तर मनभित्रको मौन अध्याय
कहिल्यै खुल्न सकेन, कहिल्यै पढिएन।
साताको लोकप्रिय
