घाटमा लास जलाउने
जात छुट्याइँदैन,
आगोले
न नाम सोध्छ,
न हैसियत ।
बाँचुन्जेल
शरीरले
छोएको-नछोएको
गणना गरिन्छ,
तर
मरेपछि
शरीर नै
छुन नहुने हुन्छ ।
कात्रो
न अजीवको हो,
न निर्जीवको
कात्रो त
अहंकारको अन्तिम आवरण हो,
जसलाई
किन्नेले लाउँदैन,
ओढ्नेले
आफूलाई
देख्न सक्दैन ।
ओढेर सुत्ने त
त्यो मौन हो,
जहाँ
सपना पनि
आँखा खोल्न पाउँदैन ।
नर्क र स्वर्ग
स्थान होइनन्,
चेतनाका अवस्था हुन् ।
जसले
घृणामा बाँच्यो
ऊ बाँच्दै
नर्कमा पुग्छ,
जसले
करुणामा बाँच्यो
ऊ यहीँ
स्वर्ग टेकेको हुन्छ ।
तर मानिस सोधिरहन्छ
स्वर्ग पुग्ने
बाटो कुन हो?
ऊ बुझ्दैन
बाटो होइन,
दृष्टि बदल्नुपर्छ ।
बुद्धले भने
जीवन दुःख हो,
तर
दुःख शाप होइन ।
दुःख त
बोधको ढोका हो,
जहाँ
तिमी रोकिन्छौ कि
भित्र पस्छौ
भन्ने निर्णय
तिमीमै हुन्छ ।
घाटमा जलेको देहले
केही भन्दैन,
तर
उसको खरानीले
चुपचाप सोध्छ
“बाँच्दा
तिमी के थियौ?”
नाम?
पद?
सम्पत्ति?
कि
करुणा?
अन्त्येष्टि
शरीरको मात्र होइन,
भ्रमको पनि हुनुपर्छ ।
यदि भ्रम बाँकी रह्यो भने
देह जले पनि
पुनर्जन्म
अहंकारकै हुन्छ ।
त्यसैले
बाँचुन्जेल
आगो बाल
लोभको,
क्रोधको,
मोहको ।
ताकि
मरेपछि
घाटले
तिमीलाई
केही जलाउन नपरोस् ।
अन्ततः
न कात्रो बाँकी रहन्छ,
न घाट,
न स्वर्ग–नर्क ।
बाँकी रहन्छ
केवल
बोध
जहाँ
न जन्म छ,
न मृत्यु,
न छोइने,
न नछोइने ।
त्यहीँ
मुक्ति
मौन भएर
कुरिरहेको हुन्छ ।
-1763801898.jpg)
-1767492280.jpg)
